Nationale Democratie?

De hedendaags Nationalistische beweging kenmerkt zich door onderlinge geschillen en onenigheid. In het algemeen nemen Nationalisten in het vrije Westen twee stellingen in. Of men richt zich op militante radicale actie en bewegen zich in de marginaliteit. Of ze accepteren de huidige constitutionele orde van hun land, en conformeren zich aan het systeem. Beide zijn enigszins gelijk, ze onderkennen en accepteren de Liberale orde, maar dagen het niet uit, het ontbreekt aan de wil om op politiek vlak een noodzakelijke kentering teweeg te brengen.

Men kan het Nationalisten vandaag de dag moeilijk kwalijk nemen dat ze niet meer aan politiek willen doen, simpelweg omdat er via de stembus geen invloed uit te oefenen valt. De grote “mainstream” partijen zullen altijd veel stemmen trekken, terwijl de kleinere partijen praktisch geen politieke macht uit kunnen oefenen. De Liberale Democratie houdt zichzelf wel in stand.

Politiek activisme vandaag de dag is zwaar werk, het streven naar autonome enclaves, wat veel Nationalisten vandaag de dag behelst, ontmoedigt vele Nationalisten om nog mee te doen in de politiek en zich te verdiepen in wettelijke en parlementaire kwesties. Er is echter een uitzondering, de rechts populisten, zoals bv Geert Wilders, die geloven in de bestaande Liberale constituties en kiesstelsels. Zij geloven dat hun populisme waarheid is, en proberen deze waarheid naar het parlement te krijgen, waar het deel uit maakt van de discussie, dat de basis vormt van het Liberaal politiek leven. Op korte termijn kan hun tactiek werken, en een kentering in het systeem veroorzaken. Echter moet men hierbij niet vergeten dat nu juist de bestaande constitutionele orde het probleem is, en zeker niet de oplossing. Van een echte revolutie kan dus nooit geen sprake zijn.

Om het falen van het hedendaags Nationalisme te begrijpen moeten we terug kijken naar het verleden. We moeten onderkennen dat er een groot verschil is tussen de revolutionaire ideologieën van weleer, zoals bijvoorbeeld het Nationaal-Socialisme en het Communisme, en de Nationalistische ideologieën van vandaag de dag. Deze ideologieën hadden een duidelijk doel, al hun activiteiten werden afgestemd op het bereiken van dat vastgelegde doel. De Duitse Nationaal-Socialisten richtten zich op het aan de macht brengen van hun fuhrer door een combinatie van legale en buitenparlementaire middelen. De Communisten deden hetzelfde om de “dictatuur van het proletariaat” omver te werpen doormiddel van diezelfde combinatie van actiemiddelen. Bij de hedendaagse Nationalisten lijkt deze wisselwerking tussen politiek en buitenparlementair verzet te ontbreken. 

We zijn het er over eens dat er een stop moet komen van niet-blanke immigratie en we onze Europese identiteit moeten herstellen. Echter is er geen duidelijke consensus over hoe we dat moeten bereiken. De kracht van deze oude  ideologieën was juist dat zij zich wisten aan te passen aan de tijdsgeest en hun handelen succesvol wisten aan te passen aan de toenmalige situatie. Om vandaag de dag iets te kunnen veranderen moeten we ons dan ook beseffen dat  ons denken moet veranderen, en we daarbij enkele van de oude politieke dogma’s zullen moeten opgeven om ons doel te bereiken. Wie zich aan het systeem conformeert zal niks bereiken, maar wie zich enkel in de marginaliteit beweegt zal evengoed geen succes hebben, zonder steun van het volk kan er immers nooit geen draagkracht zijn voor de noodzakelijke revolutie. Het is juist het samengaan van actievormen dat leid tot een maatschappelijke verandering. Al deze actievormen moeten hun eigen plek vinden binnen een brede beweging.  

Omdat we in een Liberale-democratie leven zijn we gaan wennen aan bepaalde Liberale politieke instituties; vrije verkiezingen, scheiding van macht, multiculturele samenleving, vrijheid van organisatie en vrijheid van pers. In de hedendaagse Westerse maatschappij is het moeilijk voor te stellen dat we zonder deze instituties kunnen leven. Door de media zijn we getraind om negatief te kijken naar samenlevingen die deze instituties niet kennen, of niet willen kennen (denk aan het Midden-Oosten, Afrika, Zuid-Amerika). Veel Nationalisten nemen deze instituties dan ook voor lief, of beschouwen deze zelfs als wenselijk. Om te beginnen moeten we als Nationalist zijnde erkennen dat het juist deze Liberale instituties zijn die ons van de overwinning af houden.

Om ons te kunnen aanpassen aan deze tijdsgeest moeten we een besef krijgen over wat de Liberale Democratie nu eigenlijk inhoud. In de absolute basis bestaat Democratie niet uit verkiezingen, of het Liberaal parlement en alle aanverwante vrijheden zoals vrije pers, vrijheid van organisatie, discussie enz. Men dient juist een onderscheid te maken tussen enerzijds Democratie en aan de andere kant het Liberalisme.

Democratie is slechts een verklaring van identiteit. De beste definitie van democratie is de heerschappij van de meerderheid. In de basis bestaat democratie uit de gelijkheid van gelijken (de Democratische meerderheid) tegenover de ongelijkheid van de ongelijken (die de Democratische minderheid vormen). In die zin moeten de leden van de Democratische meerderheid enigszins homogeen zijn, zodat zij een maatschappelijke consensus kunnen bereiken. Deze homogeniteit kan bijvoorbeeld gebaseerd zijn op basis van ras, cultuur of religie. Het is juist het delen van die gemeenschappelijke identiteit die ertoe leid dat de meerderheid politiek gezien gelijkwaardig is.

Deze beschrijving van Democratie ligt in schril contrast met het ultieme Liberale geloof dat alle mensen, of ze nu wel of niet deel van de Democratie uitmaken, gelijk zouden zijn. Liberalisme geloofd in een radicale vorm van egalitarisme. In de pure Liberale wereld  zou er geen sprake zijn van burgers en niet-burgers, of gelijken en ongelijken. In die zin zou je kunnen stellen dat Democratie de absolute vijand van het Liberalisme is. Het concept van de Liberale-Democratie bestaat dus uit twee contradicties die elkaar afstoten. Als we uitgaan van deze beschrijving van Democratie, kunnen we dus stellen dat niet Westerse immigratie een grote bedreiging voor de maatschappelijke consensus en de Democratische rechtsorde vormt. De segregatie die voortkomt uit de Multiculturele samenleving leid tot een Liberale gelijkheid, wat in feite dus een anti Democratisch proces is.    

Een Democratie hoeft dan ook niet perse een Liberale Democratie te zijn. Dictatorschap, of dit nu Marx zijn dictatuur van het proletariaat is, of het dictatorschap van het Fascisme of Nationaal-Socialisme is, kan volgens deze interpretatie evengoed Democratisch zijn. Dat verklaart tevens waarom bewegingen zoals het Duitse Nationaal-Socialisme en Italiaans Fascisme enerzijds Democratisch kunnen zijn, maar tegelijkertijd hiërarchisch, anti Liberaal en autoritair kunnen zijn. Een regiem dat vrije verkiezingen verbied, of de formatie van een politieke oppositie verbied, hoeft niet per definitie ongesteund te zijn door de Democratische meerderheid. Het volk kan het steunen door passieve toestemming. Je zou dus kunnen stellen dat Nationalisme een Democratische ideologie is, en dat het juist een samenvoeging vormt van de beste eigenschappen van een ware Democratie. Nationalisme voorziet immers in de homogeniteit die nodig is om tot een maatschappelijke consensus te komen, iets waar het Liberalisme op alle vlakken op faalt.  

In de heersende moraal van vandaag wordt een dictator gezien als een onderdrukker, een tiran, de kleine man in uniform beladen met medailles die er narcistische neigingen op na houd. Echter strikt genomen komt dictatorschap juist voor wanneer de verbondenheid tussen de verschillende machten gebroken is. In een Liberale staat, die door gescheiden krachten bij elkaar gehouden wordt, leid dit onvermijdelijk tot de vernietiging van de bestaande orde.

Om de noodzakelijke Nationalistische revolutie te ontketenen moeten we, net als de ideologieën van weleer, gebruik maken van zowel politieke als buitenparlementaire middelen. De Liberaal Democratie moet vervangen worden door een ware Democratie, gebaseerd op de Nationalistische grondbeginselen en de steun van het Volk. Als Nationalist moeten we onze geschillen opzij zetten en ons, zowel politiek als buitenparlementair, richtten op een gezamenlijk vastgesteld doel; de omverwerping van dit door en door rotte systeem!