Het nieuwe antisemitisme

Een van de grootste politieke misstanden na de tweede wereldoorlog is de oprichting van de Joodse staat Israël in 1948. De oorspronkelijke bewoners, de Palestijnen, werden verdreven door het nieuwe Joodse bewind, en blootgesteld aan jaren van Zionistische terreuren onderdrukking. 

Mensenrechten organisaties en mondiale hulpinstanties berichten over grootschalige schending van de mensenrechten, oorlogsmisdaden, staatsterreur en zelfs genocide. De nieuwe zuiver Joodse staat Israël gaat bewust alle eigen ontwikkeling van het Palestijnse volk tegen. Alle recht op zelfbeschikking van en het recht op een eigen land wordt door hen verworpen. De internationale gemeenschap staat machteloos door de onvoorwaardelijke steun van de VS aan Israël. Na 2000 jaar maken de Zionisten aanspraak op een land dat niet meer van hen is. Alle kritiek op Israël is taboe, het nomadische Joodse volk is immers eeuwenlang vervolgt en verdreven. De holocaust wordt van stal gehaald om het Israëlische wanbeleid te rechtvaardigen. Alle kritiek op de Zionistische agressiepolitiek wordt afgedaan als antisemitisme. Iedereen die zich openlijk uitspreekt tegen Israël wordt direct gecriminaliseerd en als antisemiet neergezet. 

De Zionistische elite heeft het over de gevaren van een “nieuw antisemitisme”. Eenieder die zich enigszins verdiept in hun denkwijze ziet in dat dit nieuwe antisemitisme slechts een middel is om tegenstanders van de Israëlische staat de mond te snoeren. Met de opkomst van internationale kritiek op het beleid van Israël wordt dmv allerhande publicaties, boeken en conferenties gewaarschuwd voor de nieuwe bedreiging van de veiligheid van het Joodse volk.  De voorzitter van de Anti Defamation League, A. Foxham spreekt zelfs van een dreiging even groot, of zelfs groter, als tijdens de jaren ’30 van vorige eeuw. Twee bestuursleden van deze anti discriminatie beweging publiceerden vervolgens het boek “The new antisemitism”, daarin werd gesteld dat het antisemitisme in de VS hoogtij viert. Al snel volgden meerdere van dit soort publicaties in een campagne om het historisch leed van het Joodse volk te misbruiken om kritiek op Israël verdacht te maken. 

In deze campagne worden allerhande instellingen en groeperingen van links tot rechts aan de schandpaal genageld met de meest absurde aantijgingen. Volgens de schrijvers zijn het diegene die Israël onder druk zetten om tot een diplomatiek vergelijk met de Palestijnen te komen, die zich schuldig maken aan vijandige gezindheid jegens het Joodse volk. 

Toen sinds het eind van de vorige eeuw, langzaam maar zeker, aan het geïnstitutionaliseerde antisemitisme een definitief eind kwam, zijn de Joodse banden met links en andere minderheidsgroepen losser geworden.  Met de publicatie van “The real American antisemitism” in 1982  was de Joodse elite in de VS nog verder naar het rechtse neo conservatisme toe geschoven. Hierbij nam de aandacht voor links toe, iedereen die minder “rechts” was dan zijzelf, kreeg direct het plakkaat links opgeplakt.

In deze campagne stelt de Zionistische elite dat het klassieke antisemitisme zich kenmerkt doordat het zich tegen Joden richt puur omdat zij Joods zijn. Het nieuwe “ware” antisemitisme wordt omschreven als een aanval op Joodse belangen. Iedereen die opvattingen heeft die strijdig zijn met het belang van de Joden, krijgt simpelweg het etiket antisemiet opgeplakt. Het antisemitisme wordt hiermee omgesmeed tot een ideologisch wapen om de positie van een bevolkingsgroep en een land te versterken. Goj oftewel niet Joden met andere belangen zijn gevaarlijke antisemieten die handelen uit haat jegens het Joodse volk. Zoals volgens hen het klassieke antisemitisme voortkomt uit de haat jegens het Joodse geloof, komt het nieuwe antisemitisme voort uit de discriminatie van het Joodse volk, belichaamt door de staat Israël. Israël is de spreekwoordelijke Jood onder de staten.

Dat deze kritiek op het Zionistisch regime gerechtvaardigd en terecht is, daar staan diegene die verantwoordelijk zijn voor deze campagne uiteraard niet bij stil. Deze gelijkstelling van kritiek op de politiek van Israël en antisemitisme vormt immers de rode draad binnen deze hetze. Het enige doel van alle ophef rond dit zgn. nieuw antisemitisme is de berichten die aan de ideologische controle van de massa media ontsnappen het zwijgen op te leggen. Ondanks dat praktisch alle media onderzoeken aangeven dat de situatie in het Midden-Oosten door de bril van Israël wordt bekeken, beschuldigen Zionistische schrijvers als Chesler, de media ervan pro Arabisch te zijn en zich dus automatisch schuldig te maken aan antisemitisme.  De zgn. nieuwe antisemieten worden beschuldigt van een obsessie met de vraag hoe de Israëli’s de Palestijnen behandelen. Die vraag wordt door Zionisten als Chesler als een “luxe” gezien, een vraag die de aandacht van de eigenlijke kwestie afleidt. Dat een van de meest welgestelde bevolkingsgroepen, het Joodse volk, een obsessie heeft voor haar eigen leed en lijden, is volgens hen uiteraard“ geen luxe die van de eigenlijke kwestie afleidt”. 

In het huidig politiek klimaat waar we ons vandaag de dag bevinden, vormen dergelijke campagnes met als doel de tegenstanders van het Zionisme te criminaliseren een groot gevaar. Hoewel deze campagnes amper onderbouwt zijn, en de meest absurde argumenten aanleveren, zijn ze zeer effectief en vinden ze brede steun bij anti racisme bewegingen.  Invloedrijke Zionisten pleiten voor internationale strengere wetten tegen vermeend “antisemitisme”. Op deze manier krijgen zij meer en meer controle op de publieke opinie over Israël. Eenieder die kritiek levert op de Israëlische wandaden jegens het Palestijnse volk is immers een antisemiet volgens hun logica, en men dient voor die mening dan ook strafrechterlijk vervolgt te worden. Het wordt tijd dat wij afstand doen van ons eeuwige schuldcomplex over de vervolging van het Joodse volk. We moeten neutraal en objectief naar het Israëlisch-Palestijns conflict kijken, en vrij zijn daar alle kritiek op te geven die wij willen. We moeten inzien dat het Zionisme een gevaarlijke radicale ideologie is, die weinig voor heeft met de belangen van de niet-Joodse volkeren.