De Multiculturele utopie

In een multiculturele samenleving wordt geacht dat diverse verschillende culturen zonder problemen met elkaar samenleven. De geschiedenis leert ons echter dat binnen een land met verschillende beschavingsvormen, een enkele cultuur, al dan niet door geweld, de bovenhand vormt. De sterkste cultuur zal altijd de andere onderdrukken of in het ergste geval uitroeien. 

Een voorbeeld hiervan is de complete uitroeiing van de Indianen in Amerika enkele eeuwen geleden door Spaanse immigranten, evenals de miljoenen zwarten die het juk ondergingen van de Arabische slavenhandelaars. Tot op de dag van vandaag zijn er etnische en culturele botsingen, van Indonesië tot Nigeria, van de Balkan tot Zuid Afrika.  De voorbeelden zijn zeer talrijk en voor iedereen overduidelijk te zien.  

Het is de vraag of het multicultureel dogma zoveel levens waard is. Een multiculturele samenleving word getekend door vele nadelen zoals een cultuurschok, ontworteling, sociale desintegratie en criminaliteit. 

Ook zijn er argumenten van een hogere orde die de multicultuur afwijzen. Verschillende culturen geven immers andere antwoorden op wezenlijke vragen die de mensheid bezig houden. Men moet dan ook vrezen dat door een multiculturele smeltkroes de menselijkheid haar veelzijdigheid van denkpatronen verliest.

Hoe meer nationaliteiten in een land samenwonen, hoe moeilijker het wordt om een etnische consensus te bereiken. De grootste ramp die een samenleving kan overkomen is dat er geen maatschappelijke consensus meer bestaat over fundamentele principes. De sociale cohesie wordt aangetast door het massaal importeren van vreemde etniciteiten en culturen.  Je kunt stellen dat een democratie enkel mogelijk is binnen een samenleving waarin ,onder een grote meerderheid van mensen, een algemeen akkoord bestaat over de fundamentele principes. Vreemde culturen die er geheel andere principes op na houden vormen dan ook een grote bedreiging voor de democratie.